Günler uzuyor ve günler kısalıyordu onu düşündükçe. Onu  yalnızca düşünerek büyütüyor ve küçültüyordum; büyütüp tüm hayatıma katarken küçültüp manen değil madden hissedilecek bir şekle sokup içimde taşıyordum, öyle ki yürürken içimde hop ediyordu, yatarken onu ezmemeye gayret ediyordum, daima soluk borumun tam ucunda, boğazımda hissediyordum onu, canımı almaya tam yetkili bir memurdu; varlığı ve yokluğu ölümümün tek sebebi olacaktı.

Kısa gün, upuzun o upuzun.

Uzun gün, kıpkısacık bi an, bi küçük bakıştan ibaret.

Hayal değil, hakiki bir hayat bu başladığım. Amin.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s