.cümlenin sonuna nokta koyduğumda kendimden korkuyorum; camın arkasındaki koyulukta gözbebeğimi gördüğümde, bebeğim, akışkan bir hatırayı titretiyor şimdi, öyle ki, hikayelerin aslında hiç başlamayıp hep devam ettiğini, sonların birbirine ulanarak uzun tespihlere dönüştüğünü, tespihleri çekenlerin sadece gerçekleşecek şeyleri dilediğini, bu sarmalın içinde birilerinin mutlaka mesut olduğunu, fakat gerçekleşen şeylerin mesut edecek şeylerle aynı olmadığını, fakat gerçekleşene razı olmanın illa ki bir saadet getirdiğini, düzenin bu saadetle bir ilişkisi olduğunu ve tüm kainatın akışkan, hudutsuz bir hatıra olduğunu düşünüyorum, cümlenin sonuna da nokta koymuyorum

5 yıl öncenin taslaklarından

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s