belki adımlarını yutar gibi görünen bu fuzuli kader değişmek istiyordur içten içe, hiç mi sormadın rüyadayken kendine, rüyanda, zira orada yoktur numara,  yalan söyleyemediğin anların saniyelere sıkıştırılması nasıl bir ironidir, hiç düşündün mü (öyle adamlar biliyorum ki yalansız bir hayat için komaya girdiler, sonunda yalansızlıktan öldüler), o halde babana söyle sana adil bir oda versin, içinde pembe olmayan, gerçek bir insan yavrusu için döşenmiş gerçek bir oda, prensesleri perileri beşiğinin altına sakla, zıbınlarını kırpıp battaniye ör kendine, şefkatle donan ama bir masal kahramanı gibi değil, gerçek bir insan  gibi, ne diyordum, bir oda versin sana baban, orada dürüst bir uykuya yat, sor bi önce: adımlarını yutan gerçekten de kader mi?

peki ya ayakkabın yoksa,

dahası ayakların yoksa,

peki

ya bir yolun yoksa?

foto: michellebrecher

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s