benim senden bir farkım olmalıydı-ki bu var, hem bir değil, binlerce

madde madde ruhu kaybediş hastalığından sıyrılmaya çalışmalar:

1.) büyüdüm. yasaklar kalktı. şarkı söylemek serbest olunca içimden gelmedi sesimi akort etmek. kendini kısıtlamak da büyümenin birinci şartı idi ya, kendimi kısıtladım. yine şarkı söyleyemedim.

2.) sonra herkes gitti. evde yalnız kaldım. kedimin melodik miyavları aklımı çeldi. ona bir iyilik yapmaya karar verdim.

3.)sağ elimi yumruk yapıp hayali ve altından mikrofon haline getirdim, sol elimle tepesine pat pat vurup sesi kontrol ettim.

4.) ve başladım konuşmaya: 

“…saksıda çiçek besleyen kedime gelsin bu şarkı, kimileri buna şikayet desin, sızlanmak desin, yırtınmak desin, kıskancından çatım çatım çatlamak desin, dert değil. susmanın da notasını çıkarmışlar ecnebiler. takdiri ve taklidi borç biliriz. ne yapacakmışız, susacak ve şarkımızı yazacakmışız 10 kere çizgisiz dosya  kağıdına. kediler de anlayacaklarmış gözlerimizden söylediğimiz şarkıyı, gözleriyle dans edeceklermiş akşam yemeklerinden önce 3 kere…”

daha fazlasını söyleyemedim. kedime baktım. o da üç kere dansetti ve tabağına doğru yürüdü.

ben eskiden mutluydum:

ama artık değilim:

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s