“mary jane. dinle. lütfen” dedi eloise hıçkırarak. “ilk yılımızı hatırlıyor musun? boise’den kahverengi-sarı bir elbise getirtmiştim de, miriam ball,  artık new york’ta hiçkimsenin bu tür elbiseler giymediğini söylemişti de, ben de bütün gece hıçkırarak ağlamıştım hani?” eloise, mary jane’in kolunu tutup sarstı. ” ne iyi bir kızdım ben” dedi yalvarırcasına, “öyle değil mi?”

jerome david salinger { sarsak dayı connecticut’ta öyküsünden}

Reklamlar

beni vuranlardan” üzerine 2 yorum

  1. hım..merinin durumu düşündürücü..taşradan metropole olan yolculuğunda kıyafetlerindeki değişimden şunu anlıyoruz ki meri ortam insanı olmuştur. ara sıra, kafası güzel olamadığında eğlenemediğinde de gidip mazideki masumiyet ve safiyet edebiyatıyla eski dostların kafasını ütülemektedir.

    burdan meriye sesleniyorum, sen değil miydin şehre gelince cici elbiseler giymeyi hayal eden ve herkesi kendinden bahsettirmek isteyen. o kadar kolay değildir bu işler şekerim. al işte geçen onca zamandan sonra göbeğindesin ortamın fakat ne çare ki o kahverengi sarı elbiseni giyebilmek için çok kaşarlandın. şimdi aşındır bakalım eluiz/eloys’un omuzlarını yürrüüü

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s