çan çaladururken ve düdüklü çaydanlıkta su kaynamışken hasılı bir pazar günü kahvaltı öncesindeyken ev, kedi duymazdan geldi bütün bunları.

“…çan çaladurur, kimi mi uyandıracak? belki de karıncalanmış bir çıngırağı ancak…”
sabah sabah şiir okumak da neyin nesi? protez bunalımları ya da incelikleri bünyem reddediyor. dolayısıyla kitabı kapatıp yumurta kırmak için mutfağa geçiyorum.
şu bir gerçek ki, kedi benden daha duygulu idi. kedi tepkilerini insani komplekslerle bastırmıyordu. kedi küsebiliyordu çok rahat. çok kırılmışken kırılmamış gibi yapmıyordu. sahtekar değildi hiç. ben ona bir “dekor” muamelesi yaparken, elimin altında, bir peluş kırlent gibi okşarken sırtını, eğer istemiyorsa, eğer bana ya da bize kızmışsa çekip gidebiliyordu cam kenarına. kedi feci dürüsttü. nankör falan değildi. ben tek başıma ölürsem afiyetle beni yeme hakkına sahipti.
şimdi mutfağımda yalnızım. yiyorum bolca ve kedim için semiriyorum. o mu, bana iştahla bakmıyor çünkü zamanı gelmedi. zamanı geldiğinde olanca dürüstlüğüyle kemirmeye başlayacak beni.

aysun y.

 

 

 

kedi için pazar kahvaltısı” üzerine 7 yorum

  1. benim kedim yok zübeyde, belki bu yaz köye gidersem alacam bi yavru =)
    ikinci yorumu anlarsam arap vatandaşlığına kabul edeceklermiş beni, öyle diyor yetkililer =))
    haaa, sine dediğin site ise, ohooo =)

  2. yav anla işte heyecandan nereye astığımı biliyormuyum…. anlamışsın sen onu :) cidden haberim yoktu lakin biri gelmiş biri gitmiş youtube indirmiş yine perdelerini….

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s