kaptanımla ben/bölüm 1

 

güzel olan’a

haberi olmasa da

irtifa kaybediyoruz kaptan, denizin dibine doğru kayıyoruz, balıklara çarpıyoruz kaptan, balıkların yüzgeçlerini incitiyoruz, sen kaçın kurrası idin, ben de bilmem kaçın, kaptan paraşütümüzün ipleri boynuma dolandı, daha yavaş kaptan, elini elime değdirirsen belki de korkmam kaptan, belki bir deniz anasının kucağına düşeriz, saklar bizi balinalardan yunuslardan, kaptan, yeter ki elim… 

sakın, sakın bu denizindibinde bana gemi batığı arattırma, ne telsiz bulabilirim, ne oksijen tüpü, oksitlenmiş ne var ne yok her şey, ben de onlara benzeyeceğim turuncu pütürlü bir örtüyle kaplanacağım, balıklar yuva yapacaklar ağızlarında kuru yosun dalları taşıyarak, ben hem yuva olacağım hem anne, hem ölü olacağım hem diri, hem deniz olacağım hem gemi, kaptan, yüzme bilmeyeni gemiye almak sığar mı meslek adabına, kaptan, biz hangi kayığın küreğine tutunmuştuk, hangi oltanın kancası damağımızı delmişti, kaptan, biz nereden gelmiştik bu kumdan mahalleye.

mümkün olsa, ilk düştüğümüz yere gider korkuluk yapardım düşmeyelim diye, kaptan, sen düşeceğimizi bile bile, evet sen götürdün beni kanatsızken oralara, oralar, denizkıyıları, azıcık coğrafya bilgisi olan için yalıyarlar, uçurumlar, kaptan sana bröveni veren kurum yıkılsın…

devam etsin. bitmesin. dileğim böyle.