canumun yarisi içun

yanımdakine.

yardımı nereden isteyeceğimi bilemedim: sosyolojik, psikolojik ve stratejik dertlerim var- ki ben zaten belli dertlerin abonesi olmuşum-. arkadaşını söyle bana, arkadaşın kim sahi, bana onun kimlik bilgilerini söyle, sana ortak horoskopumuzu çıkarttırayım: sen, akrepsin, ben zehrine karşı şerbetli, sen, eldeğmiş güzel -ve benimki hariç nice eller de değecek, evet, kural bu-. nereden de bulurum sen gibisini, oysa biz, belediye otobüslerinde birbirine yervermez yabancılardık, fakat aynı zamanda konferanslarda birbirine yer tutan akrabalardık, biz diye bir şeyin tablosu olsaydı mesela, guernica diyebilirdi eleştirmenler ve fırça sahibinin en gözde yapıtı olurduk inan. ı-ıh, biz diye bir şey yoktu ki, seni o kalabalıkta bırakabiliyorsam biz diye bir şey hiç olmamıştı, o tabloyu da o ressamı da aldattık biz, ressam da bizi aldattı ki savaş dedi tabloya, savaş ve insan: hiç mesut değilim öbür yarım, hiç mesut değilim. mesutları az mahallelerdeki Alilerin fabrikalarda işçi olması teselli etmiyor beni, annelerine ölümün bir komşu kadın gelir gibi gelmesi, sait ve faik adındaki adamın şiir gibi hikaye yazması, bunlar oyalıyor biraz biraz, sonra elektrikler kesiliyor, mum yakıyorum, sen görünmez oluyorsun, kitap okunmaz oluyor, hikaye dinlenmez…

ben sana “bismillah” diyorum, var sen gerisini getir.