belgesel kuşağı

merdivenaltına saklanmış  örümcek yumurtası mıydı ki, göçmen annesinin ardından ağlayan ayağı kırık leylek miydi ki, larvalık günlerini yaşayamamış taze kurbağa mıydı ki, neydi şimdi bu, ne olmasından çok, kimdi bu? usturasız, usturupsuz, usturmaçasız, yani demem o ki, uygunsuz bir duruma gebeydi, gebeliğinin son günlerinde yoğun bakıma alınmıştı, üstüne üstlük radyo anonslarında aranan kan bulunamıyordu, yok, yoktu hiçbir yerde. handiyse – bunu söylemeyi de çok severim- parmaklıklarımın demirlerini yamultacaktı, handiyse bahçemi talan edecekti toynaklarıyla, az kalmıştı. ah bu kuvvetli defansım, ah görünmeyen stoperlerim, öngörülü önliberolarım, vahşi forvetlerim, ah boş yedek kulübem, tıkabasa tribünlerim, agresif teknikdirektörüm, dikkatli kalecim… hamdolsun iyiyim, hamdolsun.